دل بجای

دل بجای. [ دِ ب ِ ] ( ص مرکب ) ( از: دل + به + جای ) شجاع و دلیر، مقابل دلشده. که از جای نرود. که ثبات و استقامت دارد: پادشاه هوشیار و دل بجای و بیدار باید. ( راحة الصدور راوندی ).

شجاع و دلیر.

💡 بود تن قوی تا بود دل بجای چو ترسید دل سست شد دست‌وپای

💡 خرد نیست او را نه دانش نه رای نه هوشش بجایست و نه دل بجای

💡 جهان بخواب و دمی چشم من نیاساید چو دل بجای نباشد چگونه خواب آید

💡 چون دل بجای خویش بود کز نهیب درد زین آشیانه طایر آرام کرده رم

💡 خوش بود عاشق نشسته دل بجای بر سرش استاده معشوقش بپای