دعا گر

دعاگر. [ دُ گ َ ] ( ص مرکب ) دعاکننده. دعاگو:
دعاگرند بشاخ چنار بر، گل را
تذرو و فاخته و عندلیب و قمری و سار
اگر دعاگر گل، بر چنار مرغانند
چرا چو دست دعاگر شده ست برگ چنار.معزی.بر تو زبان اهل زمانه دعاگر است
جود و سخای تو چو به اهل زمان رسید.سوزنی.چاکری را ز چاکران تو هست
دوستی با من دعاگر تو.سوزنی.

دعا کننده. دعا گو.

💡 ور بستاند دعا گری پیشه کنم تا رحم کند پیش منت بنشاند

💡 از خودی تا اثری هست، دعا بی اثرست بی اثر شو، ز دعا گر اثری می طلبی

💡 اگر دعا گر گل بر چنار مرغانند چرا چو دست دعاگر شدست دست چنار

💡 نه چرخ برین را سپر از هم بشکافی ای تیر دعا گر اثری داشته باشی

💡 پی تسکین جان ناتوانم قاصد از رحمت بیاور زآن لب شیرین دعا گر نیست دشنامی

💡 دعا گر خیزد از دل، دیر کرده ست که تا بر لب رسد تأثیر کرده ست