درون نگر

💡 جان بی واتسن معتقد بود که هشیاری را تنها با درون نگری می‌توان مورد مطالعه قرار داد ولی درون نگری ابزاری ناکارآمد است. چون نمی‌توان هشیاری را با دقت و به شیوه صحیح مورد مطالعه قرار داد، بهتر است که اصلاً آن را مطالعه نکرد. روان‌شناسی برای علمی شدن باید موضوعی را مورد تحقیق قرار دهد که بتوان آن را به خوبی اندازه‌گیری کرد، بهترین موضوعی که می‌توان با اطمینان آن را اندازه‌گیری کرد، رفتار است.

💡 تکیه بر درون نگری، مخصوصاً برای رویدادهای ذهنی بسیار سریع، غیر عملی بود. حتی بعد از آنکه به مردم، برای درون نگری، آموزش می‌دادند، معلوم می‌شد که حتی دربارهٔ یک تجربهِ حسیِ سادهِ یکسان، درون نگریهای مختلفی انجام می‌دهند. درنتیجه درحال حاضر درون نگری اهمیت چندانی ندارد.

💡 او به عنوان یک فرد درون نگر، معمولاً ترجیح می‌دهد اوقات خود را در تنهایی و با مطالعه کتاب‌های عمیق بگذراند تا از هیاهوی محیط دوری کند.

💡 شخصیت‌های درون نگر در محیط‌های کاری شلوغ ممکن است احساس خستگی کنند، اما در کارهای پژوهشی و تحلیلی بسیار توانمند و خلاق ظاهر می‌شوند.

💡 برخلاف تصور عموم، یک فرد درون نگر لزوماً مهارت‌های اجتماعی ضعیفی ندارد، بلکه صرفاً انرژی خود را از خلوت و آرامش درونی به دست می‌آورد.