خوش لب

خوش لب. [ خوَش ْ / خُش ْ ل َ ] ( ص مرکب )آنکه لب خوش ترکیب و شکرین و زیبا دارد:
دلم مهربان گشت بر مهربانی
کشی دلکشی خوش لبی خوش زبانی.فرخی.

آنکه لب خوش ترکیب و شکرین و زیبا دارد

💡 گرچه بود خوش لب خندانشان جامی و صد زخم ز دندانشان

💡 گرفته خوش لب آبی و رودی به رود اندر همی زد خوش سرودی

💡 میی بی غش، بتی دلکش، دلی خوش لب ساقی، لب ساغر، لب جوی

💡 خوش لب ماست یک زمان بنشین وز لب من گل دو سر بر چین

💡 گه شعر مداح خوشگو منم من گه بوسه‌ معشوق خوش لب تویی تو

💡 دلم مهربان گشت بر مهربانی کشی دلکشی خوش لبی خوش زبانی