خوش دو

خوش دو. [ خوَش ْ / خُش ْ دَ / دُو ] ( ص مرکب ) آنکه نیکو دود. || کنایه از مطیع.

💡 درو خوش دو تن راست چون بنگری به غم نیست این هر دو را رهبری

💡 چین بر ابرو زده در کشتن فیّاض امشب خوش دو شمشیره برون تاخته‌ای یعنی چه

💡 خرسند باش تاگذرد خوش دو روز عمر گرداندن زمانه به دست من و تو نیست

💡 دل بردی به عشوه بردی جان این عشوه خوش دو بار بایستی

💡 همی داد دلشان به گفتار خوش دو لشکر در آن شب چنان کینه کش