خوش تن

خوش تن. [ خوَش ْ / خُش ْ ت َ ] ( ص مرکب ) خوش بدن. نکوبدن. نیک بدن. نیک تن. خوش اندام: عبهره؛ زن تنک پوست سخت سپید آگنده گوشت نیکوروی خوش تن خوشخوی. غلام افلود؛ کودک برسیدگی رسیده خوش تن. عبهر؛ خوش تن از هر چیز. ( منتهی الارب ).

خوش بدن نکو بدن

💡 من در غم هجر و دل به دیدار تو خوش تن در غم هجر و دل به دیدار تو خوش

💡 زنان گفتار مردان راست دارند به گفت خوش تن ایشان را سپارند

💡 گو طبیبم نکند چاره مریض عشقم که دل‌خسته بود خوش تن بیمار مرا

💡 ترا تا باشد اندر دل هوا خوش تن تو همچنین باشد بلا کش