خوار و حقیر

خوار و حقیر. [ خوا / خا رُ ح َ ] ( ترکیب عطفی، ص مرکب ) پست. ناچیز. بی اعتبار. بی قدر. ( یادداشت بخط مؤلف ).

پست ناچیز

💡 پیری بر آن کسی کن کو مرده تو باشد پیش جلالت تو خوار و حقیر باشد

💡 خارجی گشته بسی خوار و حقیر زآنکه او شد خارج از راه امیر

💡 بر درت افتاده‌ام خوار و حقیر از کرم، افتاده‌ای را دست گیر

💡 نخست تابع او را عزیز دار مدام حسود و منکر او را، نمای خوار و حقیر

💡 آنکه تا پروانه ی روزیست دستش خلق را کان و دریائی نماید از نظر خوار و حقیر

💡 عقل را گفتم که تو می بین که من چون ز بی اسبی شدم خوار و حقیر