لغت نامه دهخدا
خلچ. [ خ َ ل َ ] ( اِخ ) نام طایفه ای است از صحرانشینان و ترکان. ( برهان قاطع ). در شرفنامه منیری آمده است ولایتی است ازترکستان زمین و نیز اصلی است ترکان را:
خلچ شوشتری کرد فرمکی صفتست
ترکمان تتری غول بلوچی کبر است.مشفقی بلخی.رجوع به خلج در این لغت نامه شود.