خسبی

خسبی. [ خ ُ ] ( اِخ ) ستاره مشتری. ( یادداشت بخط مؤلف ):
درنده چو شیران دمنده چو ثعبان
درفشان چو خسبی درخشان چو آذر.استاد بلعمی.

ستاره مشتری

💡 به قاف غم چه نشینی هماره چون سیمرغ به نار غصه چه خسبی همی چو سامندر

💡 قدح بنوشی و سرمست گردی از می ناب چنانکه بی خبر از حال خویشتن خسبی

💡 چه خسبی، خیز ای صبح سیه روی به آب چشم من رخ را فروشوی

💡 که شاها چه خسبی به زین بر نشین بزن تیغ بر تارک اهل کین

💡 ای کرده به زه کمان ابرو برزن به نشانه چند خسبی

💡 غنچه خسبی فیضها دارد درین بستانسرا صدهزاران عقده صائب زین گره وا می شود