خاک گور

💡 مرا کاش می گشت بیننده، کور و یا خوابگاهم شدی خاک گور

💡 بی نصیب آمد ز اولاد غیور جان بتن چون مرده ئی در خاک گور

💡 آنچنان بر خاک گور تازه او دم‌بدم خوش می‌نهد با اشک رو

💡 پیش او هر ذرهٔ آن خاک گور گوش دارد هوش دارد وقت شور

💡 سر برآرید از نقاب خاک گور افکنید اندر جهان افغان و شور

💡 هست دوزخ هم‌چو مرگ و خاک گور هست کوثر بر مثال نفخ صور

💡 در لحظات پایانی عمر، انسان به این درک عمیق می‌رسد که تمام دارایی‌های مادی و تجملات دنیوی سرانجام به خاک گور و فراموشی سپرده خواهند شد.

💡 شاعر با توصیف سوزناک مرگ، بر این نکته تأکید می‌کند که هیچ قدرتی نمی‌تواند از سرنوشت محتوم انسان و بازگشت او به خاک گور جلوگیری کند.

💡 در مراسم تشییع جنازه، نگاه اندوهگین بازماندگان نشان از این داشت که تمام خاطرات شیرین اکنون در آغوش خاک گور آرام گرفته و به سکوت تبدیل شده‌اند.