خاک سیه

خاک سیه. [ ک ِ ی َه ْ ] ( ترکیب وصفی، اِمرکب ) خاک تیره. رجوع به خاک سیاه شود:
پاس ادب من همه را میرسد اینک
بر خاک سیه خفته ام اینک به درِ دوست.علی خراسانی ( از آنندراج ).

خاک تیره

💡 غم هجر تو ما را سوخت چندان که با خاک سیه گشتیم یکسان

💡 همانا که خاک سیه کرده باشد فلک باز در کاسة مولتانی

💡 ز خاک سیه تا به مردم فراز رسد پایه پایه همی تا فراز

💡 خروشان به خاک سیه برنشست زغم زد همی برسر و سینه دست

💡 زینت دوش نبی خاک سیه جای تو نیست خیز کاین جای تو نیست

💡 و گر به چین کنم آهنگ نقش مانی را کشد به خاک سیه کلک عنبرافشانم