خاندان باوندیان

[ویکی فقه] باوندیان، خاندانی ایرانی از امیران طبرستان که حدود هفتصد سال، بیشتر در مناطق کوهستانی آن ناحیه، فرمان راندند.در طول این مدت، باوندیان سه بار فروپاشیدند.
قلمرو باوندیان طبرستان، در جنوب دریای خزر و مشرق گیلان و مغرب استرآباد، شامل شهرهای آمل، ساریه( ساری)، مهروان و آبسکون بود. اما این تقسیم بندی در طول تاریخ دگرگون شده است.طبری از سه منطقه کوهستانی در طبرستان به نام های کوهستان ونداد هرمز، کوهستان ونداسنجان و کوهستان شروین یاد کرده است.
باوندیان در پیش از اسلام
پیشینه خاندان باوندی به قبل اسلام بر می گردد:
← پایه گذار سلسله باوندیان
درباره حکومت باوندیان پس از اسلام مواردی بیان شده:
← حکومت های وقت طبرستان
...

💡 پس از واقعهٔ امیرمسعود سربدار، بیماری وبا در آمل رشد یافت و بسیاری از بزرگان خاندان باوندیان و زن و فرزندان فخرالدوله درگذشتند. اندکی بعد نیز فخرالدله‌حسن با مشورت غمازان، کیاجلال را که از ارکان دولت او بود کشت.

💡 حیدر آملی بخش بزرگ جوانی درخشان خود را در آمل در ایالت طبرستان گذراند. در اثر پیچ و خم زمانه و یورش مغولان نشانه‌ای از آثار قدیمی باقی مانده‌است. با توجه به وضعیت خانوادگی و مشاغلی که حیدر آملی در جوانی در دربار امیر به عهده داشته، زندگی او با یکی از پرآوازه‌ترین خاندان‌های فرمانروایی مازندران یعنی خاندان باوندیان (موسوم به کینخواریه) پیوند دارد. حیدر آملی با تجدید خاطره امیر که در خدمت او بوده، نسب او را به ساسانیان می‌رساند. در همان سالی که امیر به قتل رسید و خاندان باوندیان از میان رفت (۷۵۰ ه)، حیدر آملی تصمیم می‌گیرد تا به زندگی موفق و این جهانی خود پایان داده و به سوی خدا برود.