خاستی

خاستی. ( ص نسبی ) منسوب به خاست که آن شهرکی است در اندراب بلخ. ( سمعانی گمان برده است که این شهر خوشت باشد ).
خاستی. ( اِخ ) صالح الخاستی. مولی باهله ای از اهل بلخ بوده است. وی از مالک بن انس حدیث روایت کرده و از او عبداﷲبن عبدالرحمن السمرقندی حدیث روایت دارد. وی در سال 213 هَ. ق. بدرود حیات گفت. ( از انساب سمعانی ).

صالح الخاستی. مولی باهله از اهل بلخ بوده است.

💡 شبت خواب چون بود و چون خاستی ز پیکار ترکان چه آراستی

💡 هر چه عقل از پیش من بر خاستی موج شوق از قصر تن برخاستی

💡 که شب چون بدت روز چون خاستی ز پیگار بر دل چه آراستی

💡 در آن نیها چو دم از جان ناشاد دمیدی خاستی افغان و فریاد

💡 گر آنجا نپرداختی شهریار ز دست که بر خاستی این شمار