حکیم میسری

[ویکی نور] سراینده «دانش نامه»، پزشکی است به نام میسری و به احتمال زیاد این کلمه لقب او بوده است. میسری در پایان کتاب در ذیل عنوان پند و نصیحت میسری حکیم، از خودش چنین یاد کرده است:
میسری «دانش نامه» را در سال 370ق به پایان برده و به چهل و شش سالگی خود اشاره کرده است.
ولادت وی در سال 324ق بوده است. در «دانش نامه» از زادگاه و یا اقامتگاه او ذکری نشده است؛ همین قدر که سرزمین خود را ایران نامیده و گفته است که در صدد تألیف کتابی در علم پزشکی عملی بر می آید و در این که به زبان عربی یا فارسی تألیف کند، مردد می شود و چون بیشتر همشهریانش فارسی زبان بوده اند، کتاب خود را به زبان فارسی دری می سراید تا از اثرش بهتر و بیشتر استفاده کنند.
وی علم پزشکی را در نزد استادان فن تحصیل کرده است، هر چند نام استاد یا استادان خود را نبرده، ولی اشاراتی دارد، گاهی به شنیده های خود تعبیر می کند و گاهی هم صراحتاً بیان می کند که مطلب را از استاد یا استادان یاد گرفته است
دانشنامه در علم پزشکی، کهن ترین مجموعه طبی بشعر فارسی / نوع اثر: کتاب / نقش: نویسنده

💡 حکیم میسری ( زاده ۳۲۴ ه‍.ق در خراسان)، نویسنده قدیمی‌ترین اثر نظام مند در زمینه پزشکی، که به دانشنامه میسری معروف است

💡 بخش دیگری از کتاب به آموزه‌ها و تجارب شخصی حکیم میسری اختصاص دارد. این بخش‌ها نشان‌دهنده دانش و تجربه گسترده او در علم پزشکی است و به شکل منظوم بیان شده‌اند.

💡 دانشنامه میسری عمدتاً به علم پزشکی پرداخته و به منظور آموزش دانشجویان علم طب نوشته شده است. این کتاب شامل آموزه‌ها و تجارب حکیم میسری به همراه مطالبی از طب المنصوری رازی می‌باشد.

💡 حدود ۹۰ درصد از محتویات این کتاب با طب المنصوری رازی شباهت دارد و مابقی نیز بیان آموزه‌ها و تجارب خود حکیم میسری است. طب المنصوری یکی از آثار مهم رازی در زمینه پزشکی است که تأثیر زیادی بر طب سنتی داشته است. حکیم میسری در اثر خود از آموزه‌های این کتاب بهره برده و آن‌ها را به زبان شعر بیان کرده است.