حمران. [ ح ُ ] ( ع ص ) حُمر. ج ِ احمر. سرخ رنگ ها. || مردان بی سلاح در جنگ. ( منتهی الارب ).
حمران. [ ] ( اِخ ) ابن جابر. یکی از صحابه است و جد عبداﷲبن بدر بود. ( قاموس الاعلام ). و رجوع به الاصابة شود.
حمران. [ ] ( اِخ ) ابن حارثة الفزاری. یکی از صحابه است و در معیت هفت برادرش بحضور حضرت رسول تشریف حاصل نموده بزمره صحابه درآمد و در بیعت رضوان حاضر بوده. ( قاموس الاعلام ). و رجوع به الاصابة شود.
بن حارثه الفزاری یکی از صحابه است و در معیت هفت برادرش بحضور حضرت رسول تشرف حاصل نمود
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 و در تفسير عياشى از حمران از امام باقر (عليه السلام ) روايت كرده كه در تفسير آيه:(فقد آتينا آل ابراهيم الكتاب ) فرموده: يعنى نبوت، و در تفسير كلمه (و الحكمه )فرموده: يعنى فهم و قضا، و در تفسير جمله: (و آتيناهم ملكا عظيما) فرمود: يعنى وجوباطاعتشان بر مردم.
💡 حمران از آنجناب از معناى (بديع السموات و الارض ) پرسيد، حضرت در جوابشفرمود: خداوند تمام اشيا را به علم خود ابتكار كرد، نه اينكه الگوى آنها را ازموجوداتى مثل آنها برداشته باشد، آسمانها و زمينها را آفريد در حالى كه قبلا هيچآسمان و زمينى نبود. مگر نشنيدى كه خودش مى فرمايد: (و كان عرشه على الماء).
💡 و نيز به سند خود از حمران بن اعين از امام صادق (عليه السّلام ) روايت كرده كه فرمود:به خدا سوگند سه نوبت شيعيان خود را شفاعت مى كنيم، تا آنجا كه مردم بگويند:(فما لنا من شافعين و لا صديق حميم... فتكون من المؤ منين ) و در روايتى ديگر امام(عليه السّلام ) فرمود: تا آنجا كه دشمنان ما بگويند...
💡 و در تفسير عياشى از حمران نقل شده كه گفت: از امام صادق (عليه السلام ) از معنى جمله(قضى اجلا و اجل مسمى ) پرسيدم، امام فرمود: يكىاجل معلقى است كه خداوند هر چه بخواهد در آن مى كند و ديگرىاجل محتوم است.
💡 و اينكه حمران پرسيد: مگر خدا نفرموده: (من جاء بالحسنة...) و امام در پاسخشفرمود: مگر نه اين است كه خداى تعالى فرموده: (و اللّه يضاعف لمن يشاء) اين جمله،آيه قرآن نيست چون چنين آيه اى در قرآن نداريم، بلكه امام خواسته است آيه رانقل به معنا كند، معنائى كه از دو آيه قرآن گرفته شده، يكى آيه مورد بحث و ديگرىآيه (من ذا الّذى يقرض اللّه قرضا حسنا فيضاعفه له اضعافا كثيرة...)
💡 مولف: اين روايت را عياشى نيز از حمران از آن جنابنقل كرده. و اهل تسنن در عدد مؤ منين به آن جناباقوال ديگرى دارند از قبيل شش نفر، هفت نفر، ده نفر، هفتاد و دو نفر و هشتاد نفر، ليكن برطبق هيچ يك از اين اقوال، دليلى در دست ندارند.
