لغت نامه دهخدا
حرمخانه. [ ح َ رَ ن َ/ ن ِ ] ( اِ مرکب ) حرم سرا. اندرون. اندرونی. سرای.
حرمخانه. [ ح َ رَ ن َ/ ن ِ ] ( اِ مرکب ) حرم سرا. اندرون. اندرونی. سرای.
حرم سرا، اندرون سرای، اندرونی.
(اسم ) محل زنان حرم حرمسرا فغستان.
💡 شه ز حرم خانه اش ربود و روانشد پیر خرد همعنان بخت جوان شد
💡 تا حشر سراسیمه به هرکوچه درآید گر خاک مرا خشت حرم خانه نسازند
💡 در حرم خانه دل نور علی همچو خلیل هر کجا نقش بتی دید سرا پا بشکست
💡 توئی آن شمع روان سوز حرم خانه دل که قمرگرد جهان وصل تو جوید بسراج