تکاهل

تکاهل. [ ت َ هَُ ] ( مص ) مصدر تفاعل مصنوع از کاهلی فارسی. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). خود را کاهل نمودن. ( غیاث اللغات ) ( آنندراج ).

💡 جانشین ساز علی را و خلافت بخشا حکم سختی است تکاهل مکن و سهل مگیر

💡 گر نبودی از تکاهل ای فتی خایه از مرغان گرفتی در هوا

💡 آن‌گونه پلیدست رویت‌ که ز نصرت از کشتن او طبع ترا هست تکاهل

💡 در عیان گر به ثنای تو تکاهل رخ داد در نهان کام تغافل نزدم تا بکنون

💡 اگر روزی تکاهل رفت در کار نه لشکر بود موجود و نه دینار