تپه باشی

تپه باشی. [ ت َپ ْ پ َ ] ( اِخ ) دهی از دهستان فرورق است که در بخش حومه شهرستان خوی و در یازده هزارگزی باختری خوی و یکهزار وپانصد گزی جنوب شوسه خوی به سیه چشمه واقع است. جلگه ای است معتدل مالاریایی و 431 تن سکنه دارد. آب آن از رود الند، و چشمه و محصول آن غلات و کرچک و توتون وزردآلو و شغل اهالی آنجا زراعت و صنایع دستی آنان جوراب بافی است. در تابستانها از راه ارابه رو خوی میتوان اتومبیل برد. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 4 ).
تپه باشی. [ ت َپ ْ پ َ ] ( اِخ ) دهی جزء دهستان اجارود است که در بخش گرمی شهرستان اردبیل و در چهارده هزارگزی شوسه گرمی به بیله سوار واقع است. جلگه ای گرمسیر است و 32 تن سکنه دارد. آب آن از چشمه و محصول آن غلات و حبوبات و شغل مردم آنجا زراعت و گله داری است.راه مالرو دارد. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 4 ).

دهی جزئ دهستان اجارود است که در بخش گرمی شهرستان اردبیل و در چهار ده هزار گزی شوسه گرمی به بیله سوار واقع است ٠

تپه باشی (گرمی). تپه باشی یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در استان اردبیل واقع شده است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، تپه باشی ۱۱۰ نفر جمعیت دارد.

💡 تپه باشی مربوط به دوره اشکانیان - دوره ساسانیان است و در شهرستان گرمی، بخش مرکزی، دهستان اجارود مرکزی، روستای سیاوش کندی واقع شده و این اثر در تاریخ ۷ اسفند ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۲۱۲۶۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

💡 تپه تپه باشی مربوط به عصر آهن است و در شهرستان گرمی، بخش مرکزی، دهستان اجارود مرکزی، روستای تپه باشی واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۲ شهریور ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۱۹۴۲۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

💡 تپه کور یری مربوط به دوره اشکانیان است و در شهرستان گرمی، بخش موران، دهستان آزادلو، روستای تپه باشی واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۷ اسفند ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۲۲۶۲۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

💡 تپه باشی یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در استان اردبیل واقع شده‌است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، تپه باشی ۱۱۰ نفر جمعیت دارد.

💡 قلعه تپه باشی از آثار دیدنی این روستاست که در ورودی شهر و در قله تپه ای در کنار قبرستان روستا واقع شده است امروزه قلعه کاملا تخریب شده و تنها نقشه زمینی قلعه با بلوک روی زمین مشخص شده است. به گفته برخی قدمت این قلعه به دوره ساسانیان بر میگردد.