تظاهر به فسق

[ویکی فقه] تظاهر به فسق‏ انجام علنی گناه با علم والتفات به گناه بودن آن در ملع عام.
تظاهر به فسق (تجاهر به فسق)آشکارا انجام دادن گناه.
بیان مراد
مراد از عنوان یاد شده، ارتکاب علنی گناه با علم و التفات به گناه بودن آن در مرئی و منظر دیگران است. ازاین‏رو، ارتکاب گناه از روی جهل یا سهو، تجاهر محسوب نمی‏شود؛ چنان‏که تظاهر به آن با عذر، هرچند غیر موجه- مانند همکاری با ظالم با ابزار معذور بودن در این کار- تجاهر به شمار نمی‏رود. و نیز بر تظاهر به گناه نزد دوستان و خواص یاران، تجاهر صدق نمی‏کند مگر آنکه شمارشان زیاد باشد. از این عنوان به مناسبت در باب جهاد و تجارت سخن رفته است.
حکم تظاهر به گناه
تظاهر به گناه حرام است و کسی که تظاهر به گناه می‏کند، در شرع دارای حرمت نیست. ازاین‏رو، غیبت او نزد کسی که بر گناهش مطلع نیست جایز است و اگر کسی او را با عناوینی همچون فاسق، حقیر، پست (وضیع) و مانند آن از عناوین و القابی که استحقاق آن را دارد، خطاب کند، کیفر حد یا تعزیر بر او جاری نمی‏شود. البتّه در اینکه غیبت کردن از چنین شخصی مطلقا جایز است یا تنها در قلمرو گناهی که بدان تظاهر کرده، اختلاف است.
تظاهر به فسق کافر ذمی
...

💡 (و لا يـغـتـب بـعـضـكـم بـعـضـا ايحب احدكم ان ياكل لحم اخيه ميتا فكره تموه ) - كلمه(غـيـبـت ) - بـه طـورى كـه در مجمع البيان معنا كرده - عبارت است از اينكه در غيابكـسـى عـيبى از او بگويى كه حكمت و وجدان بيدار تو را از آن نهى كند. البته فقهاء اينكـلمـه را بـه خـاطـر اخـتـلافـى كـه در مـصاديقش از حيث وسعت دارد، به عبارتهاى مختلفىتـفـسـيـر كـرده انـد كـه برگشت همه آن عبارتها به اين است كه در غياب كسى در باره اوچـيـزى بـگـويـى كـه اگـر بـشـنـود نـاراحـت شـود. و بـه هـمـيـن جـهـت بـدگـويـىدنـبـال سـر فردى كه تظاهر به فسق مى كند را جزء غيبت نشمرده اند، (چون اگر بشنودكه دنبال سرش چنين گفته اند ناراحت نمى شود).

💡 آية الله سيد عبدالحسين لارى براى آگاهى مردم كتاب ((قانون مشروطه مشروعه )) را مىنگارد و مواضع اسلامى و انديشه هاى سياسى خود را در نظام مشروطيت بيان مى كند. ازنظر وى حكومت اسلامى با مجلس ‍ شوراكار خود را آغاز مى كند. مجلسى كه صحت آراى آندر چارچوب قوانين اسلامى مشخص مى شود. از جمله شرايط هر عضو شورا، عقيده درست،عدم تظاهر به فسق و فجور و اطاعت از ولى فقيه است. از نظر مجتهد لارى علت تمامتباهيها و فساد روزگار در بى عدالتى، اختلال نظام، سوء مديريت و عدم وجود شوراىاسلامى است. رهبرى و مديريت و حكومت اسلامى از ديدگاه وى مخصوص ولى فقيه است.(71)