بی کینه

بی کینه. [ ن َ / ن ِ ] ( ص مرکب، ق مرکب ) ( از: بی + کینه ) بدون کینه. که حس کینه و انتقامجوئی ندارد:
همه شهر مکران تو ویران کنی
چو بی کینه آهنگ شیران کنی.فردوسی.رجوع به کینه شود.

بدون کینه که حس کینه و انتقامجوئی ندارد.

💡 آهم به سینه سنگ زنان می دود برون هر جا که حرف سینه بی کینه می رود

💡 بی کینه دلم به سینه از فضل خداست آئینه خاطرم نه محتاج جلاست

💡 گنجم چو گهر در دل گنجینه شکست رازم همه در سینهٔ بی کینه شکست

💡 هر که ناخن به جگرکاوی ما تیز کند ماه عیدست به چشم دل بی کینه ما

💡 دلبستگیی با دل بی کینه نداریم آن روز دل از ماست که در سینه نداریم

💡 دل بی کینه ما چون در رحمت بازست اگر از جنگ شدی سیر، درآ خوش باشد