لغت نامه دهخدا
( بهاطیة ) بهاطیة. [ ب َ طی ی َ ] ( اِخ ) ازقراء بغداد. ( از معجم البلدان ) ( از مراصد الاطلاع ).
بهاطیه. [ ب َ ی َ ] ( اِخ ) شهریست در هند که سلطان محمود غزنوی آنرا فتح کرد و نام پادشاه آن «بچهرا» بود. ( فرهنگ فارسی معین ):
ور از بهاطیه گویم عجب فرومانی
که شاه ایران آنجا چگونه شد به سفر.عنصری.