بنی منجم

بنی منجم. [ ب َ م ُ ن َج ْ ج ِ ] ( اِخ ) رجوع به بنومنجم شود.

ابن شاکر خراسانی یا بنی منجم یا بنی شاکر محمد و احمد و حسن پسران موسی بن شاکرند موسی خود در علم و هندسه استاد بود و فرزندان او از جمله دانشمندان بزرگ ایران در قرن سوم به شمار می روند و از آن میان محمد بن موسی از همه مشهور تر است و از آثار او کتاب المخروطات در دست است. وفات محمد در سال ۲۵۹ ه. ق. اتفاق افتاده است. دیگر از کتب موجود بنی موسی کتاب معرفه الاشکال البسیطه و الکریه است.

💡 بنو مُنَجِّم یا بنی منجم یا آل منجم نام خاندانی ایرانی در دربار عباسیان در سده‌های ۹ و ۱۰ میلادی (سده‌های ۳ و ۴ ه‍. ق) بودند. آنان خود را از نوادگان ساسانیان می‌دانستند و به واسطهٔ ازدواج با عباسیان پیوند داشتند. اعضای این خاندان به ستاره‌شناسی (و گاهشماری ایرانی)، اختربینی، شعر، موسیقی (به خصوص آواز)، الهیات و حقوق علاقه داشتند.