براهی

براهی. [ ب ِ ] ( حامص مرکب ) ( از: ب + راه + ی ) براه بودن. رشد. ( یادداشت بخط مؤلف ).

براه بودن رشد.

💡 نیم شرمنده یک گام همراهی ز دل هرگز براهی گر مرا دیدست از راه دگر رفته

💡 هر جا که من براهی خود را باو رساندم او تیز در گذشته، من شرمسار مانده

💡 براهی روم کم تو فرمان دهی نیاید ز فرمان تو جز بهی

💡 ای بسا جان مقدس که شدش خاک نشین سرو ناز تو براهی که خرامان بگذشت

💡 ایا فلسفه‌دان بسیار گوی بپویم براهی که گویی مپوی

💡 روز من شب شد و آن ماه براهی نگذشت این چه عمریست که سالی شد و ماهی نگذشت؟