بالهتنا

واژه «بِآلِهَتِنا» یک ترکیب عربی قرآنی است که از سه جزء تشکیل شده است: حرف جر «بِـ» به معنای «با»، واژه «آلِهَة» که جمع «إله» و به معنای خدايان یا معبودها است، و ضمیر متصل «نا» که معنای «ما» را می‌رساند. در نتیجه، این ترکیب به طور کامل به معنای «با خدایان ما» یا «با معبودان ما» است. این واژه در قرآن کریم در آیه ۶۲ سوره انبیاء به کار رفته است؛ آنجا که قوم بت‌پرست پس از مشاهده شکسته شدن بت‌های خود، حضرت ابراهیم(ع) را مورد پرسش قرار می‌دهند و می‌گویند: «أَأَنتَ فَعَلْتَ هَذَا بِآلِهَتِنَا يَا إِبْرَاهِيمُ»، یعنی «ای ابراهیم، آیا تو این کار را با خدایان ما انجام داده‌ای؟». در این آیه، منظور از «آلهه» همان بت‌ها و معبودهای ساختگی است که قوم ابراهیم آن‌ها را می‌پرستیدند و برایشان قداست قائل بودند. کاربرد این واژه نشان‌دهنده باور و اعتقاد آن قوم به بت‌ها به عنوان معبودان خویش است، هرچند از دیدگاه توحیدی قرآن، این معبودها فاقد قدرت و الوهیت واقعی هستند. از نظر زبانی، «بآلهتنا» نمونه‌ای از ترکیب حرف جر با اسم و ضمیر متصل است که معنایی روشن و مستقیم را منتقل می‌کند. بنابراین، «بآلهتنا» به معنای «با خدایان ما» یا «با معبودان ما» است و در متن قرآنی به بت‌هایی اشاره دارد که قوم ابراهیم آن‌ها را می‌پرستیدند و نسبت به آن‌ها احساس تعلق و تقدس داشتند.