الحسنى

[ویکی الکتاب] ریشه کلمه:
حسن (۱۹۴ بار)
«حُسْنی» که مؤنث «احسن» است و به معنای نیکوتر یا نیکوترین می آید، در اینجا به معنای بهترین پاداشها و یا بهترین عاقبتها است که این قوم مغرور گمراه با همه جنایاتشان برای خود قائل بودند.

💡 در آيه بعد اشاره به وضع گروه بهشتى كرده، صفات آنان را بيان مى كند، نخستبراى بيرون آمدن از صف دوزخيان مردم را به توجه عميق به اسماء حسناى خدا دعوتنموده، مى فرمايد: (براى خدا نامهاى نيكى است، خدا را به آنها بخوانيد) (و لله الاسماء الحسنى فادعوه بها).

💡 در آيات كريمه قرآن دليلى كه دلالت بر عدد اسماء حسنى كند و آن را محدود سازد وجودندارد، بلكه از ظاهر آيه (الله لا اله الا هو له الاسماء الحسنى ) و آيه (و للهالاسماء الحسنى فادعوه بها) و جمله (له الاسماء الحسنى يسبح له ما فى السموات والارض ) و امثال آن بر مى آيد كه هر اسمى در عالم كه از جهت معنا احسن اسماء بودهباشد آن اسم از آن خداست، پس نمى توان اسماء حسنى را شمرد وبه عدد معينى محدودكرد.

💡 شيخ مفيد در كتاب امالى به سند خود از ابى اسحاق همدانى از امير المؤ منين (صلوات اللّهعليه ) روايت كرده كه در ضمن نامهاى كه براى محمد بن ابى بكر در هنگام اعزامش بهولايت مصر نوشت و به وى دستور داد آن نامه را براى مردم مصر بخواند، نوشته: خداىتعالى مى فرمايد: (للذين احسنوا الحسنى و زيادة ) و (حسنى ) عبارت است از بهشتو (زيادت ) عبارت است از دنيا.

💡 و در كافى به سند خود از معاويه بن عمار از امام صادق (عليه السلام ) روايت كرده كهدر ذيل جمله (و لله الاسماء الحسنى فادعوه بها) فرموده: مائيم - به خداسوگند -آن اسماء حسنى كه خداوند عمل بندگان را جز با معرفت ماقبول نمى كند.