الباء. [ اِ ] ( ع مص ) فله خوراندن قوم را. و گویند البأت الجدی؛ یعنی فله خورانیدم بزغاله را. ( منتهی الارب ). فله دادن گوسفند بچه را. ( تاج المصادر بیهقی ). || جوشانیدن فله را. ( منتهی الارب ). || شیر نخستین دادن مادر بچه را. || فله توشه دادن کسی را. || بچه را نزد سرپستان بستن تا شیر نخستین خورد. || بسیار فله شدن قوم. ( منتهی الارب ). خداوند فله بسیار گشتن. ( مصادر زوزنی ) ( تاج المصادر بیهقی ).
الباء. [ اَ ل ِب ْ با ] ( ع ص، اِ ) ج ِ لبیب. ( منتهی الارب ). رجوع به لبیب شود.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 وَ کَفی بِاللَّهِ وَکِیلًا ای اکتف به وکیلا، ای حافظا لک، کفیلا برزقک، و دخلت الباء لانّه بمعنی الامر و ان کان فی لفظ الخبر.
💡 یُبَشِّرُهُمْ عامّه قرّاء بتشدید خوانند مگر حمزه که وی تنها بتخفیف خواند. یقال: بشّرته فأبشر و استبشر و بشّرته فتبشّر و البشارة بفتح الباء مصدر و بکسر الباء اسم یستعمل فی الخبر و استعماله فی الشّر مجاز، و قیل یستعمل فیها حقیقة.
💡 قوله: اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّکَ، قال ابو عبیدة: الباء زیادة و تقدیره: اقرأ اسم ربک هذا
