احمد مجتهد

[ویکی شیعه] احمد مجتهد فرزند لطفعلی بن محمد صادق (درگذشته۱۲۶۵ق/۱۸۴۹م) از علما و فقهای امامی سدۀ سیزدهم در آذربایجان بود. او در شمار شاگردان سید علی طباطبایی در عراق بود و پس از بازگشت به تبریز، ریاست حوزۀ علمیۀ، امامت جمعه و جماعت و ادارۀ امور شرعیه آن دیار را عهده دار شد.
معروف ترین اثر او، منهج الرشاد فی شرح الارشاد علامه حلی است که در خلال جنگ دوم میان ایران و روسیه، در قزوین تألیف کرد. احمد مجتهد علیه شیخیه در آذربایجان که پس پایان جنگ ایران و روسیه، درصدد گسترش مسلک خود بودند، فتوا داد.
تاریخ تولد او در مآخذ ذکر نشده است، ولی با توجه به نوشتۀ ادیب الملک مبنی بر اینکه « مدت ۸۱سال در دارالسلطنۀ تبریز... راتق و فاتق امور شریعت... بود » -که احتمالاً منظور نویسنده، مدت زندگانی او بوده است- می توان چنین انگاشت که در ۱۱۸۴ق متولد شده است.

💡 جواد مجتهد تبریزی (۱۲۱۴؟ - ۱۳ بهمن ۱۲۷۴) فرزند ميرزا احمد مجتهد، روحانی ایرانی و امام جمعه تبریز بود.

💡 مادر او هاجر آغا خانم (بانو هاجر)، نیز از پیشینهٔ مذهبی برخوردار بود. او دختر بزرگ میرزا احمد مجتهد خوانساری و از نوادگان ملا حیدر بن محمد خوانساری (نویسنده زبدة التصانیف) بود.