الروع

[ویکی الکتاب] ریشه کلمه:
روع (۱ بار)
«رَوع» (بر وزن نوع) به معنای ترس و وحشت است، و «رُوع» (بر وزن نوح) به معنای روح یا بخشی از روح که مرکز نزول ترس و وحشت است می باشد (به «قاموس اللغة» مراجعه شود).
ترس. اضطراب (اقرب). چون ترس از ابراهیم برفت. راغب گوید: روع به ضمّ (ر) به معنی قلب است مثل «اِنَّ الرَّوُحَ الْاَمیتَ نَفَثَ فی رَوْعی» و به فتح (ر) ناراحت بودن قلب است و در ترسی مه به قلب وارد شده استعمال می‏شود. در اقرب گفته روع به ضمّ (ر) قلب و به فتح (ر) فزع و ترس است... این کلمه فقط یکبار در قرآن آمده است.

💡 فلما ذهب عن إ برهيم الروع و جاءته البشرى يجدلنا فى قوم لوط (74)

💡 هنگامى كه وحشت ابراهيم از آنها زائل شد، و از طرفى بشارت فرزند و جانشين برومندىبـه او دادنـد، فـورا بـه فكر قوم لوط كه آن رسولان مامور نابودى آنها بودند افتاد وشـروع بـه مـجادله و گفتگو در اين باره با آنها كرد (فلما ذهب عن ابراهيم الروع و جائتهالبشرى يجادلنا فى قوم لوط)

💡 دليل بر اين معنايى كه ما كرديم آيات (فلما ذهب عن ابراهيم الروع و جاءته البشرىيجاد لنا فى قوم لوط ان ابراهيم لحليم اواه منيب يا ابراهيم اعرض عن هذا، انه قد جاء امرربك و انهم آتيهم عذاب غير مردود) است، و از اين آيات به خوبى برمى آيد كه درآيات مورد بحث هم منظور ابراهيم دفاع از قوم لوط بود، نه از خود لوط.