لغت نامه دهخدا
( آزره ) آزره. [ زِ رَ ] ( ع اِ ) ج ِ اِزار.، از ره. [ اَ رَ هَِ ] ( حرف اضافه مرکب ) مخفف ِ از راه ِ. از طریق. || بچشم. بدیده:
کنون از ره بیگناهان بما
نگه کن بر آئین شاهان بما.فردوسی.
( آزره ) آزره. [ زِ رَ ] ( ع اِ ) ج ِ اِزار.، از ره. [ اَ رَ هَِ ] ( حرف اضافه مرکب ) مخفف ِ از راه ِ. از طریق. || بچشم. بدیده:
کنون از ره بیگناهان بما
نگه کن بر آئین شاهان بما.فردوسی.
( آزره ) جمع ازار
از طریق
اَزَره، طرف السرطان یا بتا خرچنگ یک ستاره است که در صورت فلکی خرچنگ قرار دارد.
نام ازره در پارسی میانه به صورت ازرگ بوده است.
💡 چو بافراقش بنشست سیف فرغانی بود که ازره وصل انتظار برخیزد
💡 پرآب گردد از لفظ او دهان صدف چنانکه گوهر او ازره دهان بجهد
💡 هزار خرقه آلوده را به قیمت می گرفت ازره انصاف پیر باده فروش
💡 پار ازره اندرآمد چون مفلسی غریب بی فرش و بی تجمل و بی رنگ و بی نگار
💡 حسن تو و من پرتوی از حسن وجوبست گر ازره امکان نگری یک سره زشتیم