اندیشان

واژه‌ی اندیشان که با تلفظ [اَ] خوانده می‌شود، در دسته‌ی نِسَب و قیدی جای می‌گیرد و به حالت و کیفیتِ در حال اندیشیدن دلالت دارد. این اصطلاح کهن، حالتی از ذهن را توصیف می‌کند که در آن فرد کاملاً در فرآیند تفکر، تأمل و ژرف‌اندیشی غوطه‌ور شده است. این قید از ریشه‌ی اندیشه ساخته شده و با افزودن پسوند «ـان» به آن، معنای نسبی و حالتی پیدا کرده است. بنابراین، اندیشان به‌صورت صفت یا قید به کار می‌رود و شخص یا حالتی را توصیف می‌کند که مشغول اندیشیدن است؛ گویی که اندیشه، چنان بر وجود فرد سیطره افکنده که تمامی ذهن و حواس او را به خود مشغول کرده است. بر اساس یادداشت‌های مؤلف، این واژه در متون ادبی و کهن فارسی به کار رفته و بیانگر حالتی عرفانی، فلسفی یا ادبی است. کاربرد آن در نثرهای فاخر و شعرهای کلاسیک، بر غنای زبانی متن می‌افزاید و عمق و تأمل موجود در متن را به خواننده منتقل می‌سازد.