اللغو

لغو، سخن بیهوده، بیهودگی

حکمت، سخن مفید

[ویکی الکتاب] ریشه کلمه:
لغو (۱۱ بار)
کلام بی‏فائده. «لَغی یَلْغُو» یعنی کلام بی‏فائده آورد. لاغِیّة کلام قبیح است لغت را از آن لغت گفته‏اند که در نزد غیر اهلش فائده‏ای ندارد، لغوالطائر صدای پرندگان را گویند (مجمع). در قاموس گفته لَغْو: شی‏ء بی‏اعتناء است کلام باشد یا غیر آن راغب گوید کلام لغو آنست که اعتنائی به آن نیست و از روی عدم تفکر باشد و جاری مجرای «لَغا» است و آن صدای گنجشک و غیره می‏باشد.. سوگند لغو آنست که لاعن باشد مثل واللَّه و باللَّه که به طور عادت در سخن می‏آورند و تعقید سوگند آنست که آن را با قصد محکم کنیم و روی قصد و فکر سوگند یاد کنیم یعنی خدا شما را به سوگندهای بی قصدتان مؤاخذه نمی‏کند ولی به سوگندهائی که با قصد محکم کرده‏اید مؤاخذه می‏کند.. «اَلْغَوْافیهِ» یعنی در آن باطل داخل کنید. کفّار گفتند: به این قرآن گوش ندهید و درآن باطل وارد کنید شاید پیروز گردید مثل اینکه منظور معارضه به لغو و باطل است یعنی در مقابل آن ایستادگی کنید و در موقع خواندن آن داد و بیداد کنید تا مفهوم نگردد و از تأثیر ساقط شود. *. ظاهراً مراد از آن هر قول و فعل بی‏فایده است. در بهشتی عالی که در آن کلام قبیح و بی‏فائده نشنوی.