استا و زند

استا و زند. [ اَ / اُ وُ زَ ]( اِخ ) اوستا و تفسیر آن. || غالباً بمعنی اوستا کتاب مذهبی ایرانیان باستان آید:
یکی هفته میخوانداستا و زند
همی گشت بر گرد آذر نژند.فردوسی.به استا و زند اندرون زردهشت
بگفتست و بنموده گرم و درشت.فردوسی.رجوع به اوستا و اوستاک و زند و ژند شود.

۱ - اوستاوزند( تفسیر اوستا که در زمان ساسانیان به عمل آمد. ) ۲ - در نوشته های کهن البا به معنی اوستا بتنهایی بکار رفته است: [ یکی هفته می خواند استاوزند همی گشت بر گرد آذر نژند.] ( فردوسی )
اوستا و تفسیر آن

💡 بیامد بیاورد استا و زند چنین گفت کز کردگار بلند

💡 چو بندوی بگرفت استا و زند چنین گفت کز کردگار بلند

💡 به خورشید و ماه و به استا و زند که دل را نرانی به راه گزند

💡 به رخشنده آذر به استا و زند به خورشید روشن به چرخ بلند

💡 که گر نیستی اندر استا و زند فرستاده را زینهار از گزند