واژهٔ أَخَاهُمْ در زبان عربی از دو بخش تشکیل شده است: «أَخَا» که مفرد مذکر و به معنای «برادر» است و ضمیر متصل «هُمْ» که به صورت جمع مذکر و به معنای «ایشان» یا «آنان» به کار میرود. بنابراین، ترجمهٔ دقیق این کلمه به فارسی «برادرشان» است که نشاندهندهٔ نسبت برادری متعلق به گروهی از افراد میباشد. ریشهٔ اصلی کلمهٔ أَخَا از ریشهٔ ثلاثی مجرد «أ خ و» گرفته شده که بر مفهوم برادری دلالت دارد. این ریشه در قرآن کریم ۹۶ بار در اشکال مختلف مورد استفاده قرار گرفته است. ضمیر «هُمْ» نیز که برای اشاره به جمع مذکر به کار میرود، از پرکاربردترین ضمایر در زبان عربی است و در قرآن ۳۸۹۶ بار در قالبهای گوناگون ظاهر شده است.
در بررسی ساختار صرفی، أَخَاهُمْ ترکیبی از اسم مفرد و ضمیر متصل است که در حالت نصبی یا جرّ به کار میرود. این ساختار در متون دینی و ادبیات عربی کاربرد گستردهای دارد و نشاندهندهٔ دقت و غنای زبانی در بیان روابط و نسبتهای خانوادگی و اجتماعی است. شناخت این ترکیبات به درک عمیقتر مفاهیم متون عربی، به ویژه متون مقدس، کمک شایانی میکند.
