ابوعبیده جراح، با نام کامل عامر بن عبدالله بن جراح (درگذشته ۱۸ق/۶۳۹ م)، یکی از صحابه مشهور پیامبر اسلام (ص) بود. او از تیره بنی الحارث از قبیله قریش منسوب بود. در منابع تاریخی، گاهی اوقات در ذکر نسب ایشان، نام پدربزرگ به جای نام پدر پس از کنیه ذکر شده است. پدر او، عبدالله، در واقعه جنگ فجار از فرماندهان قریش محسوب میشد و مادر ابوعبیده نیز از خاندان قریش بود که بعدها به دین اسلام مشرف شد. این نسب شریف، زمینهساز جایگاه ویژه او در میان یاران پیامبر (ص) گردید.
گفته شده است که ابوعبیده جراح، به همراه ارقم بن أبی ارقم و عثمان بن مظعون، در زمره نخستین مسلمانانی بود که دعوت پیامبر (ص) را پذیرفتند. هرچند روایتی غیرمشهور نیز وجود دارد که بر اساس آن، وی در اوایل ظهور اسلام توسط ابوبکر به دین اسلام هدایت شد. با توجه به آنکه سن ایشان در جنگ بدر حدوداً ۴۱ سال ذکر شده، این امر نشان میدهد که وی در زمان پذیرش اسلام، جوانی نسبتاً پرانرژی بوده است. ابوعبیده از فعالان دعوت به اسلام بود و نام او جزو کسانی است که پیش از جعفر بن ابی طالب، به سرزمین حبشه هجرت کردند؛ اگرچه برخی منابع مهاجرت وی به حبشه را در مرحله دوم و برخی او را مهاجر هر دو هجرت دانستهاند.
پس از هجرت پیامبر اکرم (ص) به مدینه، ابوعبیده جراح از حبشه به مکه بازگشت و سپس به مدینه هجرت نمود. در مدینه، پیامبر (ص) میان او و سعد بن معاذ بن نعمان، یا بنا بر روایتی دیگر، با سالم، مولای ابی حذیفه، پیمان برادری منعقد ساخت تا پیوند اخوت میان آنها برقرار شود. همچنین، ایشان برای تقویت مناسبات اجتماعی و اطمینان متقابل، با محمد بن مسلمه نیز پیمان برادری بستند تا از یکدیگر ارث ببرند. این اقدامات نشاندهنده عمق پیوندهای ایمانی و اجتماعی شکلگرفته در جامعه نوبنیاد اسلامی تحت هدایت پیامبر (ص) است.