بار منت

بار منت. [ رِ م ِن ْ ن َ ]( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) اضافه تشبیهی است که منت وسپاس و شکر را به باری تشبیه کرده است:
به نان خشک قناعت کنیم و جامه دلق
که بار محنت خود به که بار منت خلق.سعدی ( از امثال و حکم دهخدا ).من که سر در نیاورم به دو کون
گردنم زیر بار منت اوست.حافظ.و رجوع به «بار» شود.

💡 به پیری‌ام ز حوادث چه ممکن است خمیدن نفس اگر نکشد زیر بار منت خویشم

💡 زان دم که سرفکند بر آن آستان مرا بر گردنم ز تیغ تو صد بار منت است

💡 نیست سرو از بی‌بری ممنون احسان بهار/ بار منت خم نسازد گردن آزاده را

💡 حمال حرص و آر خودی اینقدر بسست بر دوش بار منت کس بیش و کم منه

💡 دلا به عز قناعت بساز و عزت نفس که بار منت احسان هر گدا، خوش نیست

💡 دوش زیر بار آزادی چه سنگین گشت دوش تا قیامت زیر بار منت دوشیم ما