باد پیمودن

باد پیمودن. [ پ َ / پ ِ دَ ] ( مص مرکب ) کنایه از کارهای بی نفع و بیهوده و بیفایده کردن. ( برهان ) ( غیاث ) ( آنندراج ) ( انجمن آرا ). کار بی منفعت کردن. ( شرفنامه منیری ). کار بی نتیجه کردن. کار عبث کردن. عملی بیهوده کردن. بادپیمائی:
تو تا می بادپیمائی شب و روز
درین خانه برآمد سال هفتاد.ناصرخسرو.تو باد می پیمودی چو غافلان و فلک
بکیل روز و شبان عمر بر تو بر پیمود.ناصرخسرو.برمکش و بازمده دم تهی
باد مپیمای چنین بردوام.ناصرخسرو ( دیوان چ تقوی ص 306 ).خدای داند من دل بر او [ عمر ] نمی بندم
که باد پیمود آنکس که آسمان پیمود.مسعودسعد.بآتش اندری از آب روی رفته خویش
مپاش بیش بسر خاک و باد کم پیمای.سوزنی.چو مدتی بکشیدم عنا بدانستم
که خاک خوردم چون مار و باد پیمودم.ظهیر فاریابی.بر من چون روز روشن شد که تو باد پیموده ای و گوز پوده شکسته ای. ( سندبادنامه ص 98 ).
سعدیا آتش سودای ترا آبی بس
باد بیهوده مپیمای که مشتی خاکی.سعدی ( بدایع ).نخواستم دگر این باد عشق پیمودن
ولیک می نتوان بستن آب طبع روان.سعدی.وگر عنایت توفیق حق نگیرد دست
بدست سعی تو باد است تا نپیمائی.سعدی.پدر مدتی آهن سرد کوفت [ داود ( ع ) ]
تو [ سلیمان ] در باد پیمودنی صبح و شام.ابن یمین.رجوع به باد بدست بودن و باد شود. || سخن غیر تحقیق گفتن. ( برهان ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). || دعوی بیجا کردن. کسی را بوعده های دروغین و گفتار خوش میان تهی فریفتن:
رگ [ یا: دل ] تو تا پیش یار بنمائی
دل تو خوش کند بخوش گفتار
باد یک چند بر تو پیماید
اند کو را روا بود بازار.رودکی. || شراب خوردن. ( برهان ) ( شرفنامه منیری )( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). شراب آشامیدن:
بیا ساقی از باده بردار بند
بپیمای پیمودن باد چند.نظامی.

( باد را اندازه گرفتن ) ( مصدر ) کار بیفایده کردن. عمل لغو انجام دادن.

💡 چون رزق و اجل نکاست هیچ و نفزود پیمودن خاک باد پیمودن بود

💡 چو چیزی از تو بشنیدم دل آن را خواستار آید گر اندر دل نداری، باد پیمودن چه کار آید

💡 ندید ملتی سودی ز باد پیمودن نیافت نیز ره آن خاکسار از آتش و آب

💡 نه خُلق از حلق فرسودن گرفتش نه دم از باد پیمودن گرفتش