باخویش

باخویش. [ خوی / خی ] ( اِ مرکب ) سر بآب فروبردن و غوطه خوردن باشد. ( برهان ). غوطه وری. || تنهائی. ( برهان ). و بمعنی تنهائی و بخود مشغول بودن آمده و ضد بی خویش است. ( آنندراج ) ( انجمن آرا ).

سر به آب فرو بردن تنهایی

💡 تا اگر باخویش آید بعد ازین خویش را آراسته بیند چنین

💡 واعظ شهر مرا گفت که: دل با سخنم ده چون دهد دل بتو بیچاره؟ که باخویش ندارد

💡 هر چه هر کس آورد باخویش مهمانش کنم پاک باشد از تکلف خانه چون آیینه ام

💡 بیند همه پاداش عمل تازه بتازه باخویش مرآنرا که حسابست در اینجا

💡 آن جا که یک باخویش نیست یک مست آن جا بیش نیست آن جا طریق و کیش نیست مستان سلامت می‌کنند

💡 ای نوش کرده نیش را بی‌خویش کن باخویش را باخویش کن بی‌خویش را چیزی بده درویش را