اهتداء

اهتداء. [ اِ ت ِ ] ( ع مص ) راه راست یافتن. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( تاج المصادر بیهقی ). راه راست باز یافتن. ( ترجمان القرآن ترتیب عادل بن علی ). راه راست گرفتن. مهتدی. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ).
- اهتداء جستن؛ راه راست را جستجو کردن:
چون شمارندم امیر و مقتدا
سرنهندم جمله جویند اهتدا.مولوی. || راه برداری. ارشاد. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ).
- علم الاهتداء بالبراری و الاقفار؛ علمی است که بوسیله آن در صحاری وبیابانها راه را یابند. یا علمی است که با آن بدون کمک از نشانه های ظاهری به احوال امکنه معرفت پیدا کنند. و این آشنایی با کمک وسائل مخفی حاصل شود و این علم جز برای کسانی که در شناختن بوی خاکها و موقع ستارگان تمرین دارند تحقیق نیابد.زیرا هر نقطه از زمین بویی خاص و هر ستاره ای را سمتی معین است که می توان با کمک آن راه را شناخت و جای را تشخیص داد. چنانکه در قرآن آمده است: «و هو الذی جعل لکم النجوم لتهتدوا بها فی ظلمات البر و البحر ( قرآن 97/6 )». و این علم را سودی بزرگ است. ( از کشف الظنون ).
|| بشوهر فرستادن عروس را. || پیشرو شدن و سبقت گرفتن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ).

💡 پس اينكه فرمود: (و انى لغفار لمن تاب و آمن وعمل صالحا) درست منطبق بر آيه سوره نساء مى شود، تنها فرق ميان آن دو، شرطى استكه در آيه مورد بحث اضافه شده، و آن قيد (ثم اهتدى ) است كه حكم مغفرت را تقييدمى كند و از آن كه به معناى اهتداء به سوى طريق است بر مى آيد: حكم مغفرت وقتىشامل حال مؤ من عامل به اعمال صالح مى شود كهاعمال صالح را از طريقش انجام دهد، و از باب آن وارد شود.

💡 «إِذْ قالَ یُوسُفُ لِأَبِیهِ یا أَبَتِ إِنِّی رَأَیْتُ أَحَدَ عَشَرَ کَوْکَباً» ابن عباس گفت این یازده کوکب یازده برادر می‌خواهد از روی اشارت، میگوید چنان که ستارگان بنفس خود روشن‌اند و خلق بآن راه بر، و ذلک فی قوله تعالی: «وَ بِالنَّجْمِ هُمْ یَهْتَدُونَ» هم چنان برادران یوسف را روشنایی نبوّت بود و بایشان اهتداء خلق، اما غدری که با برادر کردند و حسد که بر وی بردند، آن نوعی است از صغائر.

💡 آنگاه امام صادق فرمود: و اين سه چيز همان است كه آيه (الذين اذا اصابتهم مصيبةقالوا: انالله، و انا اليه راجعون اولئك عليهم صلوات من ربهم، و رحمة، و اولئك همالمهتدون )، به آن اشاره دارد، اول صلوات است و دوم رحمت، و سوم اهتداء، سپس امامصادق فرمود: اين سه مزد مخصوص آنهائى است كه خدا چيزى را از آنان بزور گرفتهباشد.