امیر مبارزالدین

امیر مبارزالدین. [ اَ می م ُ رِ زُدْ دی ] ( اِخ ) محمدبن امیر شرف الدین مظفربن منصوربن غیاث الدین حاجی خراسانی. مؤسس آل مظفر بود.در سال 718 هَ.ق. از طرف ایلخان بحکومت یزد و کرمان و فارس منصوب شد و از آن پس او و جانشینانش از ضعف حکومت مغولی ایران استفاده کردند و تا 795 در این نواحی حکومت نمودند. امیر مبارزالدین بسیار تندخو و درشتگو بود و در نهی از منکر سختگیری را بمنتهی درجه رسانید. مردم شیراز او را پادشاه محتسب لقب دادند ودر غزلیات حافظ نیز از وی بنام محتسب یاد شده است. ( از حافظ شیرین سخن تألیف محمد معین صص 226 - 233 ). ورجوع به همین کتاب و آل مظفر در همین لغت نامه شود.

محمد بن امیر شرف الدین مظفر بن منصور بن غیاث الدین حاجی خراسانی موسس آل مظفر بود.

💡 در همین قلعه بوده است که فرزندان امیر مبارزالدین پدر خود را محبوس و کور کرده‌اند.

💡 در حقیقت ظهور امیر مبارزالدین، تحقق رؤیای ایرانیان و مسلمانان برای اخراج مغولان بود و عزل او و تجزیه قدرت آل مظفر و تحلیل رفتن قدرتشان در نزاعهای داخلی، بر آب شدن این رؤیا و بازگشت مغولان به ایران بود.