القاط واژهای عربی است که به معنای مردم اوباش یا افرادی نافرمان و ناهنجار به کار میرود. این کلمه در متون قدیمی عربی مانند «منتهی الأرب» و «آنندراج» ذکر شده است. علاوه بر معنای اوباش، القاط گاهی به مردم اندک و پراکنده نیز اشاره دارد. کاربرد این واژه بیشتر در متون ادبی و تاریخی است تا وضعیت اجتماعی گروهی از مردم را توصیف کند. القاط نشاندهنده افرادی است که نظم جامعه را رعایت نمیکنند یا به صورت گروههای کوچک پراکنده زندگی میکنند. در متون کهن، استفاده از این واژه برای تمایز میان جمعیتهای منظم و گروههای ناهنجار رایج بوده است. این کلمه علاوه بر بار معنایی اجتماعی، در مطالعات تاریخی و ادبی اهمیت دارد. به طور کلی، القاط نشاندهنده افرادی است که یا اوباش و نافرمان هستند یا اندک و پراکنده زندگی میکنند. این واژه در متون کلاسیک عربی برای توصیف وضعیت مردم به کار رفته است.
القاط
لغت نامه دهخدا
القاط. [اَ ] ( ع اِ ) مردم اوباش. || مردم اندک پراکنده. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ).
جمله سازی با القاط
💡 در اينجا قرآن ((اقامه صلوة )))(خواندن نماز) را نشانه مومنان نمى شمارد بلكه خشوع در نماز از ويژگيهاى آنان مى شمرد،اشاره به اينكه نماز آنها القاط و حركاتى بى روح و فاقد معنى نيست،بلكه به هنگام نماز آنچنان حالت توجه به پروردگار در آنهاپيدا مى شود كه از غير او جدا مى گردند و به او مى پيوندند، چنان غرق حالت تفكر وحضور و راز و نياز با پروردگار مى شوند كه بر تمام ذرات وجودشان اثر مى گذارد.
