الاشرار

[ویکی الکتاب] ریشه کلمه:
شرر (۳۱ بار)
بد و ضرر راغب گفته: شر آن است که همه از آن اعراض می‏کنند چنانکه خیر آن است که همه به آن مایل می‏شوند طبرسی فرموده خیر نفع خوب و شرّ ضرر قبیح است. در آیات گاهی معنی ضرر مناسب است مثل آیه فوق و گاهی معنای قبیح و بد نحو. در اقرب الموارد گوید: شرّ اسمی است جامع تمام رذائل و خطایا و در «فُلانٌ شَرُّ النّاسِ» اسم تفضیل است همزه آن در اثر کثرت استعمال حذف شده چنانکه در «فُلانٌ خَیْرُ النّاسِ». علی هذا شرّ در آیه. و نظیر آن اسم تفضیل است و ایضاً در آیه. و نظائر آن باید به قرینه «من» تفضیلیه اسم تفضیل باشد. شریر: مضرّ، مفسد، ظالم. جمع آن اشرار است. شرار النار (به کسر ش) شراره و جرقه آتش است که از آن جستن می‏کنند راغب گوید: علت این تسمیه اعتقاد شرّ در اخگر است. شرر (بر وزن ضرر) مطلق شراره واحد آن شرره است. آتش شراره هائی به بزرگی می‏افکند. شرار جمع شریر نیز آمده است. تفضیل سخن در «حسن» دیده شود.

💡 شیخ گفت: ایاک و صحبة الاشرار ولاتنقطع عن اللّه بصحبة الاخیار.

💡 من سیفه حصحص الحقُ الّذی ستروا غِلّا و غُلّتْ یدُ الاشرار بالشّلل