اشک روان

اشک روان. [ اَ ک ِ رَ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) اشک جاری. دمع منسحق. ( منتهی الارب ).

اشک جاری دمع منسحق

💡 چیست خاک در میخانه که هر اهل نظر بروی از اشک روان آب زد و از مژه رفت

💡 ناله زار زیر و بم اشک روان دمبدم سوخت نشاط خاطر و ریخت بجامم آب غم

💡 ترسم که کند فاش دگر راز نهانرا از دیده که میریزدم این اشک روان را

💡 رفیق، اشک روان گاه رفتنش بسجود عصایش، از علم دود آه وقت قیام

💡 خرم آنروز که دیوانه وش اندر طلبت با دو صد سلسله از اشک روان برخیزم

💡 هر گه که ز بازار روی جانب خانه چون اشک روان گردم و گیرم سر راهت