در فقه امامیه، این واژه به آن دسته از اعمال و مناسک حج اطلاق میشود که ترک عمدی آنها موجب بطلان کلّ حج میگردد. واژهی رکن در لغت به معنای تکیهگاه، بنیاد و بخش اساسی هر چیز است و در اصطلاح فقهی نیز به جزء اصلی و جداییناپذیر هر عبادت یا عمل شرعی گفته میشود. از این رو، ارکان حج اساس و ستونهایی هستند که صحت و تمامیت حج بر آنها استوار است و بدون انجام آنها، حج از نظر شرعی تحقق نمییابد.
در منابع فقهی اهل سنت، مفهوم ارکان حج با اندکی تفاوت تعریف شده است. برخی از فقهای اهل سنت، ارکان را واجباتی دانستهاند که ماهیت حج بر پایهی آنها شکل میگیرد و بدون آنها حج تحقق نمییابد. گروهی دیگر از آنان ارکان را اعمالی میدانند که «تحلل» یا خروج از حالت احرام بر انجام آنها متوقف است. همچنین، در تعریفی دیگر، ارکان حج همان مناسکی معرفی شدهاند که ترک آنها موجب فساد و بیاعتباری حج میشود و در نهایت، برخی دیگر آن را واجباتی میدانند که در صورت ترک، با ادای کفاره قابل جبران نیستند.
در فقه امامیه، مفهوم رکن در باب حج تفاوتهایی با کاربرد آن در باب نماز دارد. در نماز، هر رکن واجبی است که ترک عمدی یا سهوی آن موجب بطلان نماز میشود، در حالی که در حج، این گستره محدودتر است. به تصریح فقهای امامیه، تنها وقوفین یعنی وقوف در عرفات و وقوف در مشعر، ارکانیاند که ترک آنها، خواه عمدی باشد یا سهوی، موجب بطلان حج میشود. سایر اعمال حج با وجود اهمیت بسیار، در شمار ارکان به این معنا قرار نمیگیرند. در عین حال، برخی از علمای اهل سنت بر این باورند که بر خلاف نماز، تکرار یا افزودن بر ارکان حج جز در مواردی خاص موجب بطلان آن نمیگردد، زیرا حج عبادتی مرکب از مراحل متعدد است که هر بخش، نقش مستقلی در تحقق آن ایفا میکند.