ابوعبدالله محمد بن سفیان قیروانی، که با کنیه ابراهیم بن سفیان نیز شناخته میشود، در روز اول صفر سال ۴۱۵ هجری قمری (مصادف با ۱۴ آوریل ۱۰۲۴ میلادی) چشم از جهان فرو بست. او از چهرههای برجسته در علم قرائت و فقه مالکی به شمار میرفت. اطلاعات دقیقی از جزئیات زندگی او در دست نیست، اما میدانیم که او در شهر قیروان دیده به جهان گشود. پیش از سال ۳۸۰ هجری قمری (۹۹۰ میلادی)، برای کسب دانش در زمینه قرائات قرآن و فقه، سفری به مصر داشت و پس از آن، بدون ادای مناسک حج، به زادگاه خود بازگشت.
در سال ۴۱۳ هجری قمری، ابوعبدالله سفری دیگر را به قصد مکه آغاز کرد و حدود یک سال در جوار خانه خدا به کسب علم و عبادت پرداخت. پس از آن، راهی مدینه شد، اما در این شهر به بیماری مبتلا گشت و دار فانی را وداع گفت. پیکر پاک او در قبرستان بقیع به خاک سپرده شد. شهرت و اعتبار او بیش از هر چیز مدیون تالیف کتاب «الهادی» است که به قرائات هفتگانه قرآن میپردازد و بعدها مورد استفاده بسیاری از قاریان قرار گرفت.
در زمینه قرائت، ابوعبدالله محمد بن سفیان از محضر استادان بزرگی بهره برد. از جمله مشایخ مصری او که در قرائت به او تعلیم دادند، میتوان به ابوطیب عبدالمنعم بن غلبون و اسماعیل بن محمد مهری اشاره کرد. علاوه بر این، او دانش قرائت را از یعقوب بن سعید هواری و کردَم بن عبدالله نیز فرا گرفت و بدین ترتیب، میراث گرانبهایی از دانش قرائت را به نسلهای پس از خود منتقل کرد.