می پرست

می پرست. [ م َ / م ِ پ َ رَ ] ( نف مرکب ) کنایه از دایم الخمر است یعنی شخصی که پیوسته شراب خورد. ( برهان ). دایم الخمر و آن که پیوسته شراب خورد. ( ناظم الاطباء ). کنایه از دایم الخمر است. ( انجمن آرا ) ( آنندراج ). دوستدار باده. می باره. حریص باده خواری. دوستدار می گساری. باده پرست. می گسار. دایم الخمر. میخواره که پیوسته خوردن می پیشه دارد.( از یادداشت مؤلف ). مدام در کار مدام:
چو یک هفته زین گونه با می بدست
ببودند شادان دل و می پرست.فردوسی.نشاط ابروی می پرستان گشاد
ز نیروی می روی مستان گشاد.نظامی.ساقی به کجا که می پرستم
تا ساغر می دهد به دستم.نظامی.باده ناخورده مست آمده ایم
عاشق و می پرست آمده ایم.عطار.شبی در خرقه رندآسا گذر کردم به میخانه
ز عشرت می پرستان را منور گشت کاشانه.سعدی.در دماغ می پرستان بازکش
آتش سودا به آب چشم جام.سعدی.جود نیک است و جود مستان بد
هوشیاری ز می پرستان بد.اوحدی.از فریب نرگس مخمور و لعل می پرست
حافظ خلوت نشین را در شراب انداختی.حافظ.شرمش از چشم می پرستان باد
نرگس مست اگر برویدباز.حافظ.- می پرست شدن یا گشتن؛ به میخوارگی پرداختن. سخت مشغول باده گساری گشتن:
بخوردند چیزی و مستان شدند
پرستندگان می پرستان شدند.فردوسی.و آن زمانی که می پرست شود
او خورد می عدوش مست شود.نظامی.- می پرست کردن؛ به باده گساری داشتن. شرابخوار و باده گسار کردن:
کردار اهل صومعه ام کرد می پرست
این دود بین که نامه من شد سیاه ازو.حافظ. || ساقی. آن که در بزم جام شراب پیش کسان بگرداند.می گسار:
ببود آن شب تیره با می بدست
همان لنبک آبکش می پرست.فردوسی.وز آنجا بیامد به جای نشست
یکی جام می خواست از می پرست.فردوسی.که من دوش پیش شهنشاه مست
چراگشتم و دخترم می پرست.فردوسی.

۱. کسی که اشتیاق بسیار به باده نوشی دارد، باده خوار.
۲. ساقی.

💡 صوفی مباش منکر رندان می پرست کاندر پیاله پرتوی از روی یار هست

💡 هرآنکه چشم تو را دید و آن لب میگون یقین شدم که از آن باده می پرست آید

💡 ما رند و عاشقیم و نظرباز و می پرست بر ما حرام جز می و معشوق هر چه هست

💡 وارستگان بسته و هشیار می پرست مست و مقیدیم ز مینا و موی دوست

💡 گر زاهدست جانم، اگر رند می پرست با روی تست روی دلم، هر کجا که هست

💡 میلی هزار حیف که آن می پرست را ذوق شراب، ساقی هر انجمن کند