فلاطون

فلاطون. [ ف َ ] ( اِخ ) حکیمی بوده مشهور و معروف در زمان عیسی علیه السلام ( ! ) و استاد ارسطو معلم اول. ( برهان ). افلاطون: 
کسی که ش فلاطون بُده ست اوستاد
خردمند و بادانش و بانژاد.فردوسی.نمازی کز سه علم آرد فلاطون، پیرزن بینی 
که یک دم چار رکعت کرد، حاصل شد دوچندانش.خاقانی.فلاطون و والیس و فرفوریوس 
که روح القدس کردشان دستبوس.نظامی.گر فلاطون به حکیمی سخن عشق بپوشد
عاقبت پرده برافتد ز سر راز نهانش.سعدی.آن نشنیدی که فلاطون چه گفت 
مور همانا که نباشد پرش.سعدی.رجوع به افلاطون شود.

💡 کوس شهرت زند از خم چو فلاطون هرکس خشت برگیرد و از دست کتاب اندازد

💡 صیقلی از نور حکمت گشت لوح سینه اش تا ز گردون خم نشین شد چون فلاطون آفتاب

💡 در نشئه، نیست عقل فلاطون کم از شراب هر کس گزید خلوت خم، ذوفنون شود