ملامت گر

ملامتگر. [ م َ م َ گ َ ] ( ص مرکب ) نکوهنده و نکوهش کننده و سرزنش نماینده. ( ناظم الاطباء ). عاذل. لائم. نکوهشگر. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). ملامت کننده. ملامت گو:
بنشینیم همی عاشق و معشوق به هم
نه ملامتگر ما را و نه نظار و رقیب.منوچهری.از سخن پیر ملامتگرش
گریان گریان بگذشت از برش.نظامی.کرد جدا سنگ ملامتگرش
گوهری از رهگذر گوهرش.نظامی.ایا نفس ملامتگر خمش کن
که هم تو در ضلالت رهنمونی.مولوی.آن شغال رنگ رنگ آمد نهفت
بر بناگوش ملامتگر بگفت.مولوی.ملامتگری گفتش ای باددست
به یک ره پریشان مکن هرچه هست.سعدی ( بوستان ).هر سر موی مرا با تو هزاران کار است
ما کجاییم و ملامتگر بیکار کجاست.حافظ.ما به رندی دربساط قرب رفتیم و هنوز
همچنان پیر ملامتگر به پای منبر است.کمال الدین خجندی.حاشا که گذارد کرم ساقی کوثر
در گلشن فردوس ملامتگر رز را.صائب.و رجوع به ملامت کننده شود.

سرزنش کننده، نکوهش کننده.

( صفت ) نکوهش کننده سرزنش کننده: [ آن شغال رنگ رنگ آمد نهفت بر بنا گوش ملامت گر بگفت... ] ( مثنوی. نیک. ۴۳:۳ )

💡 با گل منشین تا نخوری خار ملامت گر عشق ضروری است ملامت چه ضرور است

💡 بر زلیخا، به ره عشق، همین طعنه بس است که فسرده است لب طفل ملامت گر خویش

💡 هزار بار ترا گفتم ای ملامت گر خطش نظر کن و بر حرف خویش دار انگشت

💡 بر من به ملامت گر تشنیع زند جاهل جهل است و گناه من در گردن جاهل شد

💡 صید آن چشم شدم، گر کشدم نیست ملامت گر بجویند ز ترکان دیت خون شکاری

💡 مکن صائب ملامت گر ندارم خواب در شبها به ابکار معانی در نظر دامادیی دارم