فکنده

فکنده. [ ف َ / ف ِ ک َ دَ / دِ ] ( ن مف / نف ) افکنده. ( یادداشت مؤلف ). افتاده:
ورا من ندیدم پر از خاک و خون
فکنده بدانسان به خاک اندرون.فردوسی.از آن باغ تا جای پرموده شاه
تن بی سران بد فکنده براه.فردوسی.راست چو کشته شونده و زار و فکنده
آیدشان مشتری و آید دلال.منوچهری. || گسترده.( یادداشت مؤلف ):
خرامیدن کبک بینی به شخ
تو گویی ز دیبا فکنده ست نخ.بوشکور.اکنون فکنده بینی از ترک تا یمن
یک چندگاه زیر پی آهوان سمن.دقیقی.

💡 ساقی فکنده از نظر ما بهشت را زاهد همان تو در پی حوری چه فایده

💡 گر سایه ای به سوخته جانی فکنده ای در آفتابروی جزا سایبان توست

💡 از بهر صید کردن مرغابیان اشک مانند موج، دام به دریا فکنده ایم

💡 تو بودی در درون خویش پیدا فکنده در درون این شور و غوغا

💡 شرع و تقوی را فکنده سوی پشت کو عمر کو امر معروفی درشت

💡 قلم رانده است اینجابر همه یار فکنده است از حقیقت دیدهٔ یار