قرظی

قرظی. [ ق َ رَ ] ( ص نسبی ) نسبت است به سعدبن عاید قراظ. ( انساب سمعانی ). رجوع به قراظ شود. || نسبت است به قَرَظ. ( منتهی الارب ).
قرظی. [ ق َ رَ ظی ی ] ( ع ص نسبی ) ( کبش... ) کبش جهنی. قچقار یمنی، بدان جهت که یمن روئیدن گاه قرظ است. ( منتهی الارب ).
قرظی. [ ق َ رَ ] ( اِخ ) عبدالرحمان بن سعدبن عمار. از محدثان و از خاندان سعد قراظ مؤذن پیغمبر است. وی از پدران خود روایت کند و ابوبکر حمیدی و اسحاق طالقانی از او روایت دارند. ( انساب سمعانی ).
قرظی. [ ق َ رَ ] ( اِخ )محمدبن عماربن جعفربن عمربن سعد قراظ، معروف به کشاکش. از راویان است. وی از عم خود و شریک بن عبداﷲبن ابونمر روایت کند و معن بن عیسی و ابوعامر عقدی و سعیدبن منصور و گروهی دیگر از او روایت دارند. احمدبن حنبل گوید: در روایات وی باکی نیست. ( انساب سمعانی ).
قرظی. [ ق َ رَ ] ( اِخ ) محمدبن عماربن سعد قراظ. از محدثان است. وی از ابوحریره روایت کند و فرزند فرزندش محمدبن عماربن حفص، و عمربن عبدالرحمان بن اسد از او روایت کنند. ( انساب سمعانی ).

محمد بن عمار بن سعد قراظ از محدثان است. وی از ابو حریره روایت کند و فرزند و فرزندش محمد بن عمار بن حفص و عمر بن عبدالرحمان بن اسد از روایت کنند.

💡 نقل است که روزی یکی را دید که می‌گریست. گفت: چرا می‌گریی؟ گفت به مجلس محمد بن کعب قرظی بودم او نقل کرد که مرد باشد از مومنان که به شومی گناهان چندین سال در دوزخ بماند. گفت: ای کاش که حسن از آنها بودی که پس از چندین سال از دوزخ بیرون آوردندی.