در زبان و ادبیات عربی، واژهی فُقَهاء بهصورت اسم جمع به کار میرود. این کلمه، شکل جمع مذکر برای مفردهای فَقیه و فَقیهَة است که به ترتیب برای مردان و زنان عالم در زمینهی علوم دینی استفاده میشود. این اصطلاح، بهطور خاص در حوزهی علوم اسلامی و فقه، اشاره به افرادی دارد که دارای دانش عمیق و تخصص در زمینهی احکام شرعی، اصول دینی و قوانین اسلامی هستند. این گروه، با استنباط از منابع اصلی شریعت، نقش بسزایی در هدایت جامعهی دینی ایفا میکنند. برای کسب اطلاعات بیشتر و مطالعهی دقیقتر در این زمینه، میتوان به منابع معتبر لغوی و فرهنگی کهن و جدید، از جمله کتابهای منتهی الارب و اقرب الموارد مراجعه نمود. همچنین، جستجو برای مدخل فُقَهاء و مطالعهی مرتبط با آن، تحت عنوان اصلی فقهاء توصیه میشود.
فقهاء
لغت نامه دهخدا
فقهاء. [ ف ُ ق َ ] ( ع اِ ) ج ِ فقیه و فقیهة. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). رجوع به فقها شود.
جمله سازی با فقهاء
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 حسین دین محمدی زنجانی در سال ۱۲۹۳ هجری قمری در شهر زنجان به دنیا آمد. او از فقهاء نامدار ایران است و شاگرد آخوند ملا کاظم خراسانی بوده است.
💡 پدرش میرزا حسن آزاد منجیری از سادات علوی و از حکماء و فقهاء خراسان بود. میرزا حسین حکمت و فلسفه را نزد حاج ملا هادی سبزواری تلمذ کرد و سپس به عراق رفت و در درس میرزای شیرازی شرکت کرد.
